Gudrun Fischer-Santelmann

Düt und dat up platt

„Taktile Öberstimulatschoon“

Normalerwies hest du hier bi us in Noorden de meiste Tiet öber Tüüch an un büst inhüllt in Jacken, Böxen, Schauh un Strümpe. In Winter hest du sogor Handschen un Mützen an un mummelst di von baben bit ünnen in, dormit du nich früsst. Aber nu in Sommer brukst du dat allens nich un kannst de warme Luft un de Sünn an diene Huut ranlaten, di dorvon wärmen laten un di endlich frei bewägen. Wat is dat wunnerbor! Dien Körper kricht upmal so ganz annere Indrücke: Normalerwies si’tt de meisten von us vääl tau vääl in Huus rüm un bewäächt sick nich genauch. Aber nu in Sommer büst du vääl buten un loppst amenn‘ sogor stünnenlang barfaut dörch dienen Goorn un dörch’t Gras.

Wenn du in dienen Urlaub an de See feuerst, denn freit sick besonners de lüttschen Kinner, wenn se von morns bit abends in‘ Water un in‘ Sand spälen künnt: Ok na een poor Daach ward jüm dat nich langwielig un se hebbt jümmer wedder neie Ideen, wat se ut Sand un Water bauen künnt – egaal, ob dat rägent oder de Sünn schient. Un ok de Grooden loopt stünnenlang in kodde Böxen an‘ Water lang, seukt Muscheln oder kiekt eenfach vör sick hen bi’n Gahn. Upmal hebbt se jo  denn ganzen Dach lang Tiet un mööt sick ganz neie Upgaben seuken! De Arbeit is wiet wech un se freit sick, endlich mal wedder „Kind wään tau können“ un all dat tau maken, woför in Alldach oftmals keene Tiet is: Se buddelt mit ehre Kinner in‘ Sand rüm, späält an‘ Strand Volleyball un Boule oder lääst endlich mal wedder een Bauk. Annere swömmt, snorkelt oder sägelt un maakt „Aktivurlaub“. De meisten geiht dat achteran bäter as vör‘n Urlaub, denn se künnt affschalten un sick erhalen von ehren Arbeitsstress. So’n Urlaub is een bäten as so eene Kur – mit all dat Water, mit Solt, Sünn un vääl Barfautlopen, wat jo as so ne Oort „Reflexzonenmassaje“ is. Wenn du di denn in de grooden Wellen smisst, denn geiht dat Soltwater eenmal quer dörch Nääs un Ohrn un speult allens schön dörch – allens smeckt na Solt! Wenn ick länger in de grooden Wellen taugang bün, denn feuhlt sick dat manchmal echt so an, as ob ick „in mien Element“ bün – as so’n Fisch oder ne Meerjungfroo swömm ick dörch’t Water oder laat mi drieben. Allens feuhlt sick so licht an, wenn dat Water di dricht. Sogor Hunnerjährige hebb ick all mit ehren Handstock un mit een Strahlen in ehr Gesicht in’t Water gahn un swömmen seihn. Un tatsächlich späält dat Solt jo in uusen Körper eene wichtige Rull: nich umsüss krichst du in‘ Krankenhuus eersmal ne Kooksolt-Infusion bi Blautverlust oder Watermangel. Dorüm glööv ick, dat Minsch un Meer irgendwie tauhopen gehört!

Un näbenbi smirgelt denn de Sandköörn allens von us aff, wat nich mehr brukt ward. Na kodder Tiet hest du eenfach öberall Sand: Nich blooß in dien Bauk, in diene Zeitung, up dien Handauk oder in diene Taschen – nee, ok in dienen Bikini, in de Hoor, in diene Schauh un in dienen Buuknabel. De Sand schüert sogar twischen diene Töön, in de Ünnerböx un du finnst em nachts in dien Bett. Un up de Terrasse von diene Firjenwahnung, up’n Teppich, in de Kööken un in‘ Baadezimmer sowieso. Bi’n Kauen knirscht dat sogor twischen diene Tähn!

Un de Huut? De Huut maakt in so eenen Urlaub bestimmt vääl mit: Eerst riffst du di mit Sünnkrääm in, un denn kummt dat Solt dortau, de vääle un starke Sünnschien, de Wind un denn ok noch de Sand, de an diene Huut schüert. Ick glööv, dat mutt woll an düsse ganzen Sinnesindrücke, de „taktile Öberstimulatschoon“ un de frische Seeluft lingen, dat man abends oftmals so wat von meue is, ok wenn man eegentlich gor nich vääl maakt hett…

Mehr über Gudrun Fischer-Santelmann erfahren

Back to Top