Plattdeutsche Geschichten

Allens „sümsmaakt“

Man schall jo nix verkamen laten, dorüm hebb ick düt Johr mal allerhand ut’n Goorn infrorn un inkaakt: greune Bohnen, Arften un Rooe Beete. Un nu in‘ Winter is dat wunnerbor, wenn du dat eegene Gemüüs äten kannst.   Ok Appel, Kirschen, Bickbeern un Johannsbeern geiv dat bannich vääl! Uus ganze Keller steiht mit Appelsaft (von uuse eegenen Appel) vull, un dornäben in‘ Regal sünd de Glääs mit Seutkirschen. Un weil so vääl an de Obstbööm un Büsche in mienen Goorn an‘ wöör, geiv mi miene Fründin denn Tipp, doch mal Likör süms tau maken. „Is ganz eenfach“, sä se un geiv mi glieks sess ünnerscheedliche Rezepte mit. Süss bün ick eegentlich gor nich so wild up Likör, aber wenn dat „sümsmaakt“ is, denn smeckt dat jo noch mal so gaut!

Mit een poor Kilo Kandis un lieterwies widden Rum hebb ick in Sommer ut Kirschen, rooe Johannsbeern un Bickbeern ünnerscheedliche Sorten Likör ansett. As dat lang genauch tagen har, möss dat in Buddels füllt weern, un miene Fründin woll mi dorbi helpen. Aber Likör kannst du jo nich blooß in Buddels afffüllen, sonnern du musst vörher eersmal probeiern.  „De Bickbeer-Likör smeckt ganz wunnerbor, un de Kirsch-Likör eerst – probeier mal!“, schwärm miene Fründin. „Na ja, een lüttschet Glas kann ick woll drinken. Bit de Kinner ut de Schaul kaamt, sünd wi jo längst ferdich mit düssen Kraam“, sä ick un drünk mien Glas fix ut. „Echt gaut un gor nich so seut“, frei ick mi. Un tatsächlich smecken all miene Sorten unheemlich frisch. Wi naschen hier mal een bäten, un drünken dor mal eenen lüttschen Sluck twischendörch, un wöörn bannich gaut stellt, as wi de Buddels vullpüllschen dään. Dat wöör so’n önnich vergneuchten Vörmiddach in miene Kööken, as man dat ganz selten hett! Wi vertellen un lachen vääl, hörn Musik, füngen an luue mittausingen, un danzen sogor quer dörch de ganze Kööken.

„Dat dat so vääle Buddels weerd, har ick gor nich dacht“, sä ick un woll dat swoore Tablett mit de grooden Likör-Buddels vörsichtig in uusen Keller bringen. Nu blooß nix fallen laten un vörsichtshalber leeber trüchoors rünnergahn mit dat wackelige Tablett, sä ick tau mi süms. Vörsichtig pedd ick up de Stufen un wöör all benah heil ünnen ankamen. Aber an eene Saake har ick nich dacht: Morns har ick up denn Tritt ganz ünnen noch denn Korf mit de Eier stellt. Un denn könn ick nu jo nich seihn! Upmal pedd ick gegen denn Eier-Korf, verjeuch mi düchtig un rutsch aff von‘ Tritt. Mit mien ganzet Tablett vuller Likör-Buddels fleuch ick lang hen un reit bi’n Fallen noch denn Eier-Korf mit daal. Ji künnt jau düt Bild nich vörstellen: Ick up’n Fautbodden — un up mi uppe un üm mi tau öberall Likör-Buddels, de twei gahn wöörn. Dat Root un Blau von denn Likör misch sick langsam mit dat Eigääl un dat Eiwitt. De ganze Keller stünn so wat von „ünner Likör“!! Un de ulle Kraam, de back öberall fast un klääv allens tauhopen! Un baben an de Trepp, dor stünn miene Fründin un könn sick nich wedder inkriegen. Se möss so lachen, dat se eenfach nich wedder uphörn könn. Un ick ok nich, ok wenn ick an leevsten huult har. „Mama, wat maakst du denn dor? Schall dat moderne Kunst wään? Rüükt aber komisch, un sütt ok totaal eeklig ut“, sä miene Dochter, as se ut de Schaul keum un denn Swienkraam bekeik.

Likör gifft dat düssen Winter bi us nich. Ick glööv ok nich, dat ick dat nächsdet Johr noch mal utprobeiern mutt. Düt Bild in‘ Keller mit all de Farben geiht mi eenfach nich wedder ut’n Kopp!

Gudrun Fischer-Santelmann

 

Back to Top