Plattdeutsche Geschichten

Up Reisen

Wenn eener up Reisen geiht, denn hett he achteran vääl tau vertellen. Vör allen Gruppenfohrten, so as freuher uuse Konfirmannenfohrt oder de grooden „Jugendfohrten“ mit uusen Pastoor na Sweden un Finnland, wöörn damals för us as junge Lüüe eenfach wunnerbor! So ne Fohrt hebb ick nu all lang nich mehr maakt, weil de Familje de ganzen lesden Johr jümmer in Vördergrund stünn. Aber viellicht kummt bald eene Tiet, wo dat wedder losgeiht? Eerst lesde Wääke sünd de Froons ut’n Naaberdörp mit‘n Bus ünnerwägens wään, un dat schall woll nich blooß vääl tau seihn gäben hebben, sonnern wöör ok süss nich langwielig. De Fohrt güng in denn Osten von Bayern, dicht an de tschechische Grenze. De Busfohrer kenn de Strecke un ok dat Dörp all lang. Un eegentlich is so ne Reis vondaach von vörne bit achtern dörchplant un allens is perfekt. Aber düt Mal wöör de Busfohrer een bäten besorcht, weil de Verstännigung an‘ Telefon nich so ganz klappt har, denn de Verwandtschaft von de Hotel-Chefin könn keen Düütsch, sonnern blooß Tschechisch. „Ob woll allens klappt, so as ick dat bestellt hebb?“, meen he ünnerwägens noch tau de Vörsittersche von denn Vereen, de vörne in‘ Bus sitten dä. „Ach, wat schall dor scheifgahn? Hett doch de lesden teihn Johr jümmer allens klappt, wat du för us organisiert hest!“, beruhig se em. As se ankeumen, wies de Hotelchefin jüm dat Hotel un de Rüüme, wo se ünnerbrocht wöörn. De Busfohrer kreich jümmer gröddere Ogen un wöör mitmal kriedewitt. Wer schöll denn in düsse Rüüme slapen? Dat könn doch woll nich angahn, dat de Froons ehre Enzelzimmer nich kreigen un mit annere tauhopen in eenen Ruum slapen schölln! He har in sien Schrieben doch extra betont, dat dat Enzelzimmer wään schölln! Un nu düt: Allens „Familjenzimmer“ mit veer bit sess Bedden! Un dat Slimmste: In jeden Ruum möss eene Froo baben in dat duppelstöckige Bett slapen un jedet Mal de Leddern hoch- un wedder rünnerkladdern! Un dat mit 75!! Un denn mössen se ok noch denn langen Gang hendaal gahn, üm na de Dusche un na’n Klo tau kamen. So wat geiv dat doch vondaach gor nich mehr! Un wo schöll dat morns gahn? Dat Duschen duer doch eeewig, wenn se blooß eene Dusche för 10 Froons harn! Un wo schöll he süms öberhaupt hen? Schöll he as Busfohrer bi de Froons mit in de Duppelbedden slapen, oder wat?? Un öberhaupt: he snorch doch so dull! Wer schöll dat denn nachts mit em utholen? Aber taun Glück wöör Meyers Erika mit un de sä ahne lang nataudenken: „Wenn ick miene Hörgeräte rutmaak, denn hör ick GOR NIX mehr. Du kannst bi mi slapen!“ Tja, nu wöör also ok dat klärt. Un ok de annern harn sick mit allens afffunnen. Aber wenn ick mi nu achteran anhör, wat de Froons vör eenen Spaaß hatt hebbt un wo vääl se abends in ehre Bedden rümgenickert hebbt, denn schient dat doch vääl bäter wään tau hebben, as wenn nu jede Froo in ehr Enzelzimmer lägen un sick langwielt har. Alleen düt Rutkladdern un „Öberenanner-Röber-Kladdern“ in de Duppelbedden, wenn eene von jüm mal rut möss, har woll jedet Mal so vääl Upruhr maakt, dat se vör Lachen nich wedder inslapen können. Nächsdet Johr wütt se up ehre Fort unbedingt wedder in een „Mehrbettzimmer“ slapen, denn se hebbt sick noch mal ganz anners kennenlehrt in düsse „Extremsituatschoon“.
Ach irgendwie frei ick mi all önnich dor up, wenn dat endlich wedder mit düsse Gruppenfohrten losgeiht!

Gudrun Fischer-Santelmann

 

Back to Top