Fundstück

Foto: Gudrun Fischer-Santelmann

Mien Kirl feuert sönndachs all los, dormit he an Maandachmorn pünktlich bi siene Arbeit anfangen kann. An Sönndachnamiddach packt he meist all sienen Klappräkner un sien Smartphone för de Arbeit in, denn ahne geiht vondaach jo gor nix mehr!! Eene Stünn lang loppt he dorna noch hen un her, Trepp up un daal, von sien Kleerschapp na dat Schauhregal, socht allens torecht un packt sienen Kraam in‘t Auto.

Bevör he sick up‘n Wech maakt, äät wi meist noch wat tauhopen, dormit he up de lange Fohrt nich inkehrn mutt. Dorüm har ick jüst noch äben Eier von‘ Buernhoff haalt un woll de in de Pann broorn. Utnahmswies wöörn in de Packung blooß nägen Stück, aber dat reck för us veer. Na’n Äten woll mien Kirl nu langsam losfeuern. As allens inpackt un dat Hörbauk anstellt wöör, suus he los mit sienen Firmenwagen.

Aber na 10 Minuten, dor klopp dat mitmal an‘ Köökenfenster. Un wer wöör‘t? Mien Kirl. Nu har he woll doch noch wat vergäten? „Rate mal, was ich eben gefunden habe!“, meen he. Na, wat schöll dat denn woll wään? Ünnerwägens von‘ Auto ut Pilze socht? Oder wat up’n Sperrmüll funnen, wat he noch bruken könn in Goorn oder in de Warksteer? Oder eenen Sack vull Geld?!!

Aber nee, he har wat in siene Hand, dat utseech as so‘n Pilz, een Riesenbovist oder so wat in de Oort. „Hab ich im Auto gefunden, lag neben meinem Laptop“, sä he. Hä? Wat könn dat denn nu wään?? Wat weet ick, wat he allens in sien Auto lingen hett! Un dorüm keum he nu extra wedder trürch? Dat möss jo bannich wichtig wään, denn he wöör doch bestimmt all längst in eent von de Naaberdörper wään.

Könn ok een Tischtennisball oder Golfball wään. Aber worüm wies he mi dat? Siene Golfbälle leegen doch jümmer irgendwo rüm, dat wöör nix Besonneres. Un ick spääl keen Golf, so as he. Aber denn upmal föll de Groschen bi mi: Dat könn jo woll nich angahn!? „Kannst du dir erklären, warum in meinem Auto ein Ei liegt?“, freuch mien Kirl mi mit groode Ogen. Tja, Ostern wöör all vörbi, un dat Ei wöör jo ok noch roh! Wöör dat etwa tatsächlich dat teihnte Ei?? Dat ut de Verpackung fallen wään mutt, ahne dat ick dat andragen hebb? Un worüm? Weil düt Ei benah so groot as’n Straußen-Ei wöör, un de Packung dorüm woll nich ganz taugüng. Un bi de Fohrt von denn Hoffladen na Huus mutt dat Ei woll ünnern Bifohrersitz trudelt wään. Wat för’n Glück, dat dat heil bläben wöör! Stellt jau düssen Swienkraam mal vör, wenn mien Kirl sienen Laptop nu ut Verseihn UP dat Ei stellt har! Wat har de Teppich von sienen neien Firmenwagen kläävt un stunken! Düssen Gestank na fuule Eier harst du jo nie wedder rutkrägen!! Aber taun Glück wöör dat nich passiert, weil dat Ei woll erst bi’n Bremsen in‘ Naaberdörp sacht ünner denn Sitz rut na vörn trudelt wöör! Ob ick denn gor nich maarkt har, dat een Ei in de Packung fählt har, freuch mien Kirl. Kloor, wunnert har ick mi, aber ick har annahmen, dat dat amenn na Gewicht güng. Un de Eier wöörn all ünnerscheedlich groot – könn jo angahn, dat dat eene gröddere Ei in de Packung för twee tell!

Un upmal mössen mien Kirl un ick so dull lachen un können us gor nich wedder inkriegen. Denn düsse ganze Situatschoon – dat nu midden up de Fohrt upmal düt groode rohe Ei in sienen Firmenwagen upduuken dä –  wöör so wat von „absurd“.

Un wäät ji, wat ick mit dat Ei maakt hebb? Ick hebb dat utpuust un up mien Schapp stellt. Dor steiht dat Ei nu – un wenn dat in‘ Alldach nix tau lachen gifft, denn bruk ick blooß dat Ei tau bekieken – un glieks sütt allens wedder anners ut…

Gudrun Fischer-Santelmann

www.fischer-santelmann.de

Autorin Gudrun Fischer-Santelmann nutzt diese Gabe, um Alltagssituationen und besondere Augenblicke aufzugreifen und sie mit Witz, Ironie und einem Augenzwinkern zu beschreiben.

Menü