Foto: pixabay.de

Krank?

düt und dat ob platt

Is jo kloor, dat mi dat nich inne Wääke, sonnern an Freidachnamiddach passiern möss! Seit dree Daach hebb ick nu’n stieven Nacken un kann mienen Kopp nich na links dreihen. Jedet Mal, wenn ick mi ümkieken well, denn schütt dat dor rin! Un de Huusmiddel hebbt nix nützt: dat warme Kurnküssen nich, un ok de Salv nich. Un nu mutt ick utgeräkent an Maandachmorn na‘n Dokter.

Un dat Slimmste: Mien Dokter is in‘ Urlaub, un siene Patienten mööt na denn annern Dokter hen, de sienen Deinst öbernahmen hett. As ick morns Klock 8 ankaam, staht buten vör de Döör all mehr as 25 Autos. Na, dat kann jo wat weern! Aber ick well mi jo blooß äben ne Sprütt rinjaagen laten, dat geiht flink. „Wat, Se hebbt KEENEN TERMIN??! Dor mutt ick kieken, ob ick Se öberhaupt noch ünnerbringen kann…“, quaakt de Froo achtern Träsen mi unfründlich an. „Deit mi leid, dat ick jüst NU mienen Nerv inklemmt hebb. Nächsdet Mal seuk ick mi eenen Dach ut, de bäter för Se passt. Un mell mi 14 Daach vörher bi Se persönlich an, dormit Se mi eenen fasten Termin gäben künnt“, blaff ick trürch. Also so wat! Dor hebb ick eenmal in‘ Johr Weihdaach – un nu so ne Füertang an de Anmellung! In denn Teuvruum sitt 30 kranke Minschen dicht an dicht. Dat kann de Dokter alleen doch gor nich allens schaffen!? De jungen Lüüe sünd mit ehrn Ackerschnacker ingang oder hört Musik. Annere lääst Zeitung, kiekt ut’n Fenster oder schnackt lies mit ehrn Naaber.

Aber dat gifft ok Lüüe, för de is düsse Ruum as so ne groode Bühn: Endlich hebbt se weern, de jüm tauhört! Un de nich wechlopen kann!!

Se vertellt so luue, dat wi annern allens mit anhörn mööt: Dat se so an‘ Liern sünd un so dulle Weihdaach hebbt, un dat jüm dat noch nie in ehrn Läben so slecht gahn is. Un wat hebbt se nich allens in de väälen Krankenhüüs beläävt. Un dat geiht jümmer wieder: Up de Dokters un Swestern könn man sick jo gor nich mehr verlaten, jammert se in eene Tour. Un denn noch de Reha: slimmer könn dat jo gor nich gahn! Dat he dat lesde Johr öberläävt hett, dat grenz an een Wunner, meent een Kirl. Eegentlich mössen se all beide längst doot wään bi so vääle ünnerscheedliche Saaken, mit de se sick Dach för Dach rümplagen, sünd de Kirls öbertüücht. Taun Glück wütt se nu eersmal tauhopen rutgahn, eene Zigarett smöken un sick dor wieder wat vertellen, dorüm ward dat in‘ Teuvruum lieser.

Aber nu, wo de Schnacker na buten gahn sünd, fallt mi up: Üm mi rüm sünd se all tauhopen an Röcheln un an Haußen. Egaalwech. Hier niest eener in siene Zeitung, ahne siene Hand oder een Taschendauk vör de Nääs tau hoolen, un dor snuuvt se luue as so’n Elefant in ehre Taschendäuker rin. Dree Stünnen sitt ick nu all hier in düt „Bazillen-Zentrum“ un feuhl mi langsam jümmer kranker. Mienen Nacken maark ick gor nich mehr, aber in miene Nääs kribbelt dat egaalwech un ick mutt anduernd haußen, weil ick so eenen Druck up de Bost hebb. Ick glööv, mi stickt wat in de Knaaken. Wohrschienlich bün ick kott dorvör, ne Grippe tau kriegen, ok wenn mi vomorn eegentlich noch gor nix fählt hett, bit up mienen Nacken.

Also: Wenn ji mal ne Oort „Impfung“ mit Läbendbazillen brukt, denn sett jau in de Wintertiet so lang as dat geiht in eenen Teuvruum bi’n Dokter. Oder hoolt jau in de U-Bahn an de Griffe fast, dor künnt ji jüst so vääle Kieme upnähmen un jau mit de Tiet süms „immunisiern“…

„HATSCHI“ secht Gudrun Fischer-Santelmann

Anzeige

Gudrun Fischer-Santelmann

Genau hinschauen: Autorin Gudrun Fischer-Santelmann nutzt diese Gabe, um Alltagssituationen und besondere Augenblicke aufzugreifen und sie mit Witz, Ironie und einem Augenzwinkern zu beschreiben.

Schreibe einen Kommentar

Deine E-Mail-Adresse wird nicht veröffentlicht.

Bitte füllen Sie dieses Feld aus
Bitte füllen Sie dieses Feld aus
Bitte gib eine gültige E-Mail-Adresse ein.

Menü