Plattdeutsche Geschichten

Danzen, singen un fägen

Wöör de „Leierswanz“ een junge Kirl, denn fleugen em gewiss all de Deerns tau. Up’n Danzsaal wollen se all tauhopen jümmer blooß mit em danzen, un ok bi’n Karaoke-Singen wöör he gewiss de Beste. He is een echtet „Balz-Phänomen“, de de Froens üm jeden Pries von siene „Qualitäten“ öbertügen well. Falls ji nu denkt „Wat is „Leierswanz“ eegentlich för een dösige Naam?“, denn kann ick jau verroarn, dat dat keen Minsch, sonnern een Vagel is. He kann annere Vagels namaken un hört sick hen un wedder sogor as ne Motorsaach, Alarmanlaach oder een Fotoapparat an. De Forschers hebbt rutfunnen, dat he ünnerscheedliche Rhythmen tau sienen eegenen Gesang danzen kann. Mit düsse Dänze, för de he johrelang trainiert hett, well he de „Leierswanz-Froons“ beindrucken. De seukt sick ehren Kirl nämlich dorna ut, ob jüm de Danz un dat Singen gefallt. Können uuse Kirls dat nich ok so maken? Johrelang Dänze euben un dortau singen, bit se endlich von us Froensminschen utsocht weerd? Anstatt in Freuhjohr mit ehren Porsche jümmer de Straat up un daal tau feuern un alle Lüüe domit up’n Wecker tau gahn?

Dat „Seidenlaubenvagel-Männchen“ fäächt sogor denn Fautbodden un lecht extra eenen Balzplatz an, wo he een lüttschet Huus baut un up denn Hoff allens dekoriert un fein maakt mit Feddern, bunte Beern oder Blaumen. So well he siene „Partnerin“ för sick gewinnen. Is dat nich eene gaue Idee von em, sick so in’t Tüüch tau lengen?

Na ja, un wat de Pfau maakt, dat wäät ji jo: he slaat siene wunnerschönen blauen langen Feddern tau een groodet Rad up un is eenfach nich tau öberseihn dormit. Ob se wütt oder nich, dor kaamt uuse Kirls wohrhaftig nich mit. Ok wenn se sick noch so dull upplustert, Gel in de Hoor smäärt un sick feinmaakt.

Bi de Flamingos gifft dat sogor eenen Gruppendanz un eene Oort Parade, wo se mit ehre Flunken winkt, üm tau wiesen, wat för eene feine Faarv de hebbt un wo sportlich se sünd. Na ja, so wat in de Oort gifft dat jo bi us ok, wenn junge Kirls in Gruppen breitbeinig dörch de Stadt loopt, luue schnackt oder bölkt, un so önnich denn „Macho“ ruthängen laat.

Bi denn „Galapagos-Tölpel“ is dat so: Je blauer de Feute, ümso bäter is dat Immunsystem. So künnt de Froons glieks an Anfang seihn, ob sick dat mit em lohnt oder nich. Wat wöör dat eenfach, wenn dat bi uuse Kirls ok so wöör! Denn könnst du in Sommer an eure Feute nich blooß seihn, ob ehre Nagelscheer jüst twei is, sonnern ok, ob se gaue Affwehrkräfte hebbt un as Vader för diene Kinner dööcht.

Wenn ick mi dat allens so vörstell, denn meen ick, dat uuse Kirls doch so allerhand verbätern können, oder? Stünnenlang danzen un singen, utfägen, een lüttschet Huus mit Dekoratschoon bauen, een groodet Rad slaan, de blauen Feute un de Fitness wiesen…So könn de Partnerwahl vääl eenfacher weern!! Un wöör för manch eenen achteran nich so eene Öberraschung.

Een Deiert fallt mi nu noch in, bi dat dat aber ganz anners loppt: Bi de Spinn „Swadde Witwe“, wo de Froo vääl grödder is as de Kirl, sliekt sick dat Männchen ganz vörsichtig an de Froo ran un mutt üm sien Läben beddeln! Wenn se keen Intresse an em hett, denn fritt se em eenfach up. Ahne wenn un aber. Se nutzt em sogor ut, lett sick von em „begatten“, un achteran lanndt he denn doch bi ehr „up’n Teller“.

Viellicht doch ganz gaut för de Kirls, dat dat bi us Minschen nich ganz so loppt …

 Gudrun Fischer-Santelmann

Back to Top